Sponsorizimi në BE mbledh tri gjëra: një status të regjistruar, një autorizim për çdo punësim dhe detyrime të vazhdueshme. Ngatërrimi i të treve është gabimi më i shpeshtë i punëdhënësve.
Direktiva e BE-së për Lejen e Vetme u dha punonjësve nga vendet jashtë BE-së një dokument të vetëm që bashkon të drejtën e punës dhe të qëndrimit, përmes një aplikimi të vetëm. Por mënyra se si zbatohet, nga leja rajonale e Belgjikës te GVVA holandez e te Employee Card çek, ndryshon ndjeshëm.
Miratimi i lejes është gjysma e rrugës, jo arritja në cak. Regjistrimi i adresës, numri i sigurimeve shoqërore, llogaria bankare dhe banesa vendosin nëse punëtori mund të nisë vërtet që ditën e parë.
Punësimi në Portugali kalon nëpër një vizë qëndrimi D1 nga konsullata, pastaj nëpër një leje qëndrimi nga AIMA pas mbërritjes. Një kontratë e nënshkruar dhe verifikimet e tregut të punës e mbajnë dosjen të hapur.
Pjesa më e madhe e punësimeve jashtë BE-së në Poloni mbështetet te leja Type A, e lëshuar nga wojewoda rajonal pas një testi të tregut të punës. Mendimi i starosta-s është hapi që e ngec dosjen.
Rruga holandeze kennismigrant u lejon punëdhënësve me status sponsori të njohur ta anashkalojnë testin e tregut të punës, por ajo është e kushtëzuar nga paga, çka i shtyn shumicën e vendeve të punës prodhuese drejt GVVA-së me test të tregut të punës.
