Η ανάληψη ευθύνης για έναν εργαζόμενο στην ΕΕ συνδυάζει τρία πράγματα: ένα καταχωρισμένο καθεστώς, μια άδεια ανά πρόσληψη και διαρκείς υποχρεώσεις. Η σύγχυση των τριών είναι το πιο συχνό λάθος των εργοδοτών.
Η Οδηγία για την ενιαία άδεια έδωσε στους εργαζομένους εκτός ΕΕ ένα συνδυασμένο έγγραφο εργασίας και διαμονής με μία μόνο αίτηση. Ο τρόπος που εφαρμόζεται, από την περιφερειακή άδεια του Βελγίου έως την ολλανδική GVVA και την τσεχική Employee Card, παραμένει εντελώς διαφορετικός από χώρα σε χώρα.
Η έγκριση της άδειας είναι το μισό της διαδρομής, όχι το τέρμα. Η δήλωση διεύθυνσης, ο αριθμός κοινωνικής ασφάλισης, ο τραπεζικός λογαριασμός και η στέγαση κρίνουν αν ο εργαζόμενος μπορεί όντως να ξεκινήσει την πρώτη μέρα.
Μια πρόσληψη στην Πορτογαλία ξεκινά με βίζα διαμονής D1 από προξενείο και συνεχίζεται με άδεια διαμονής από την AIMA μετά την άφιξη. Υπογεγραμμένη σύμβαση και έλεγχοι αγοράς εργασίας κλειδώνουν τον φάκελο.
Οι περισσότερες προσλήψεις εργαζομένων εκτός ΕΕ στην Πολωνία γίνονται με την άδεια εργασίας Type A, που εκδίδει ο περιφερειακός βοϊβόδας μετά από έλεγχο της αγοράς εργασίας. Η γνωμοδότηση του starosta είναι το στάδιο που κολλάει τον φάκελο.
Η ολλανδική διαδρομή kennismigrant επιτρέπει στους εργοδότες με ιδιότητα αναγνωρισμένου αναδόχου να παρακάμψουν τον έλεγχο αγοράς εργασίας, όμως συνδέεται με όριο μισθού που σπρώχνει τις περισσότερες θέσεις παραγωγής πίσω στη διαδρομή GVVA με τον έλεγχο αγοράς εργασίας.
