Sa EU, tatlong magkakaibang bagay ang pinagsasama ng sponsorship: isang nakarehistrong status, isang awtorisasyon bawat pag-hire, at mga tuluy-tuloy na obligasyon. Ang pagkalito sa tatlong ito ang pinakakaraniwang pagkakamali ng mga employer.
Sa pamamagitan ng EU Single Permit Directive, ang mga manggagawang galing labas ng EU ay nabibigyan na ng isang pinagsamang dokumento para sa trabaho at paninirahan, at isang aplikasyon lang. Pero ang paraan ng pagpapatupad nito, mula sa regional na permit ng Belgium hanggang sa Dutch GVVA at sa Czech Employee Card, ay malaki pa rin ang pagkakaiba-iba.
Hindi pa tapos kapag aprubado na ang permit, kalagitnaan pa lang iyon. Ang address registration, social-security number, bank account, at tirahan ang nagdidesisyon kung makakapagsimula ba talaga sa trabaho ang worker sa unang araw.
Ang isang hire sa Portugal ay umaandar sa D1 residence visa mula sa konsulado, tapos residence permit mula sa AIMA pagdating. Ang pirmadong kontrata at ang labour-market checks ang nagbubukas ng file.
Karamihan ng non-EU hires sa Poland ay tumatakbo sa ilalim ng Type A work permit, na inilalabas ng regional voivode pagkatapos ng labour-market test. Ang opinyon ng starosta ang hakbang na nakakapagpabagal sa file.
Sa Dutch kennismigrant route, pwedeng laktawan ng mga recognised-sponsor na employer ang labour-market test, pero may salary gate ito, kaya napupunta ang karamihan ng blue-collar roles pabalik sa labour-market-tested na GVVA.
